<HTML>
<HEAD>

<META HTTP-EQUIV="Content-type" CONTENT="text/html; charset=windows-1250">

<TITLE>Dr Jan Pajak: notka autobiograficzna - wersja skrócona (po polsku)</TITLE>

<META NAME = "Keywords" CONTENT = "Dr Jan Pajak, autobiografia, Sheikh Hasina, wyklady, badania, Wszewilki, Milicz, Politechnika Wroclawska">

<META NAME = "Description" CONTENT = "Prezentuje notke autobiograficzna dra Jana Pajaka">

<META NAME="Author" content="Dr Jan Pajak">

<STYLE><!--
body,td{color:000000; text-align:justify; font-family:ARIAL,HELVETICA,SANS-SERIF;}
--></STYLE>

</HEAD>
<BODY BGCOLOR="#EDEEE0" TEXT="#0066CC" LINK="#000000" VLINK="#000000" LEFTMARGIN="0" TOPMARGIN="0">

<TABLE BORDER="2" BORDERCOLOUR="#880000"
WIDTH="100%" CELLSPACING="0" CELLPADDING="0">

<TR><!--This row of the table is for the general heading of the entire page-->
<TD BGCOLOR="#0066CC" COLSPAN="2" ALIGN="center">
<FONT SIZE="6" COLOR="#FFFFFF"><B>
<div align="center">
Dr Jan Pajak: notka autobiograficzna - wersja skrócona
<br>(2-języcznie po <a href="jan_pajak.htm" target="_blank">angielsku <img src='flags/uk_flag.gif' alt="For English version click on this flag" border=1 width=28 height=21></a> 
i <a href="jan_pajak_pl.htm" target="_blank">polsku <img src='flags/pl_flag.gif' alt="Dla polskiej wersji kliknij na ta flage" border=1 width=28 height=21></a>)
</div>
</b></FONT>
</TD>
</TR>

<TR>
<TD>
<TABLE BORDER="0" BORDERCOLOUR="#880000"
WIDTH="100%" CELLPADDING="10" CELLSPACING="0">
<TR BGCOLOR="#0066CC">

<!--The first cell of this table is for Menu on the left margin-->
<TD WIDTH="15%" BGCOLOR="#0066CC" COLSPAN="2" ALIGN="center" VALIGN="top">
<DIV ALIGN="center">



<font color="white" size="4">
Wersja strony opracowana
<br>
14 sierpnia 2005
</font>
<hr color="white" size="4" width="100%">

<font color="white" size="4">
Kliknij "X" lub "No" jeśli np. plansza rzekomych błędów, lub reklama, usiłuje przeszkodzić w oglądnięciu tej strony.
</font>




<br>
<hr color="white" size="4" width="100%">


<br><p><font color="#FF0000"><h1><b>Menu 1:</b></h1></font></p>
<p><font color="#FF0000"><b>(Wybor jezyka:)</b></font></p>
<div align="left">
<a href="jan_pajak.htm" target="_blank"><img src="flags/uk_flag.gif" alt="For English version click on this flag" border=1 width=28 height=21><font size="2">-angielski</font></a></p>
<a href="jan_pajak_pl.htm" target="_blank"><img src="flags/pl_flag.gif" alt="Dla polskiej wersji kliknij na ta flage" border=1 width=28 height=21>-polski</a><p>
</div>

<br><a href="index.htm" target="_blank"><font color="#FF0000"><b>(Organizujące:)</b></font></a>
<br><br><a href="index.htm" target="_blank">Strona główna</a>
<br><br><a href="skorowidz.htm" target="_blank">Skorowidz</a>
<br><br><a href="menu2_pl.htm" target="_blank">Menu 2</a>
<br><br><a href="menu.htm" target="_blank">Menu 4</a>
<br><br><a href="faq_pl.htm" target="_blank"><font size="3">FAQ</font></a>
<br>

<br><p><font color="#FF0000"><b>(Też tutaj po polsku:)</b></font></p>
<a href="all_in_one_pl.htm" target="_blank"><font size="2">Wszystko-w-jednym</font></a><p>
<a href="jan_pajak_pl.htm" target="_blank"><font size="2">O mnie (dr Jan Pajak)</font></a></p>
<a href="pajak_jan.htm" target="_blank"><font size="3">Nowsze "o mnie"</font></a></p>

<br><p><font color="#FF0000"><b>(Wykłady 2007:)</b></font></p>
<a href="it_2007.htm" target="_blank">Główna wykładów</a><p>

<br><p><font color="#FF0000"><b>(Lustrzane tej skróconej wersji:)</b></font></p>
<a href="http://energia.sl.pl/jan_pajak_pl.htm" target="_blank"><font size="3">energia.sl.pl</font></a></p>
<a href="http://alert.1hwy.com/jan_pajak_pl.htm" target="_blank"><font size="2">alert.1hwy.com</font></a></p> 
<a href="http://chi.maroc.to/jan_pajak_pl.htm" target="_blank"><font size="3">chi.maroc.to</font></a><p>
<a href="http://malbork.20fr.com/jan_pajak_pl.htm" target="_blank"><font size="1">malbork.20fr.com</font></a></p> 
<a href="http://malbork.20m.com/jan_pajak_pl.htm" target="_blank"><font size="1">malbork.20m.com</font></a></p> 
<a href="http://telepathy.50megs.com/jan_pajak_pl.htm" target="_blank"><font size="1">telepathy.50megs.com</font></a></p> 
<a href="http://pajak.20fr.com/jan_pajak_pl.htm" target="_blank"><font size="2">pajak.20fr.com</font></a></p> 
<a href="http://pajak.20m.com/jan_pajak_pl.htm" target="_blank"><font size="2">pajak.20m.com</font></a></p> 
<a href="http://pajak.6te.net/jan_pajak_pl.htm" target="_blank"><font size="3">pajak.6te.net</font></a><p>
<!--
<a href="http://pajak.fateback.com/jan_pajak_pl.htm" target="_blank"><font size="1">pajak.fateback.com</font></a><p>
-->

<br><p><font color="#FF0000"><b>(Pełna wersja tej autobiografii:)</b></font></p>
<a href="http://energia.sl.pl/pajak_jan.htm" target="_blank"><font size="2">energia.sl.pl</font></a></p>
<a href="http://members.fortunecity.com/timevehicle/pajak_jan_uk.htm" target="_blank"><font size="1">fortunecity.com/timevehicle</font></a></p> 
<a href="http://totalizm.nazwa.pl/pajak_jan.htm" target="_blank"><font size="2">www.totalizm.pl</font></a></p> 

<a href="http://www.angelfire.com/psy/antichrist/pajak_jan.htm" target="_blank"><font size="1">angelfire.com/psy/antichrist</font></a></p>
<a href="http://alert.1hwy.com/pajak_jan.htm" target="_blank"><font size="3">alert.1hwy.com</font></a></p> 
<a href="http://malbork.20m.com/pajak_jan.htm" target="_blank"><font size="2">malbork.20m.com</font></a></p> 
<a href="http://malbork.20fr.com/pajak_jan.htm" target="_blank"><font size="2">malbork.20fr.com</font></a></p> 
<a href="http://mozajski.freewebspace.com/pajak_jan.htm" target="_blank"><font size="1">mozajski.freewebspace.com</font></a></p> 
<a href="http://pajak.20fr.com/pajak_jan.htm" target="_blank"><font size="3">pajak.20fr.com</font></a></p> 
<a href="http://prawda.20fr.com/pajak_jan.htm" target="_blank"><font  size="2">prawda.20fr.com</font></a></p>
<a href="http://prism.20fr.com/pajak_jan.htm" target="_blank"><font  size="3">prism.20fr.com</font></a></p>
<a href="http://telekinesis.50megs.com/pajak_jan.htm" target="_blank"><font size="1">telekinesis.50megs.com</font></a></p> 
<a href="http://telepathy.50megs.com/pajak_jan.htm" target="_blank"><font size="1">telepathy.50megs.com</font></a></p> 
<a href="http://totalism.50megs.com/pajak_jan.htm" target="_blank"><font size="1">totalism.50megs.com</font></a></p> 
<a href="http://totalizm.20fr.com/pajak_jan.htm" target="_blank"><font size="3">totalizm.20fr.com</font></a></p> 
<a href="http://truenirvana.20m.com/pajak_jan.htm" target="_blank"><font size="1">truenirvana.20m.com</font></a></p> 


</DIV></TD></B>
<TD BGCOLOR="#EDEEE0" COLSPAN="2" ALIGN="center" VALIGN="top">
<!--Here begins the main coding area of this Web page-->

<!-- START -->



<TABLE WIDTH="100%" BORDER="1" BORDERCOLOR="blue" CELLPADDING="2" CELLSPACING="0">

<TR VALIGN="top">
<TD COLSPAN="2">
<h1><FONT COLOR="blue">
#1. Przebieg mojego życia:
</FONT></h1>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 
Urodziłem się w 1946 roku w maleńkiej wioseczce 
jaka przez najdłuższy okres czasu nazywała się 
<a href="wszewilki.htm" target="_blank"><font size="4" color="green">Wszewilki</font></a> 
(wioska ta często zmieniała nazwę). 
Jest ona zlokalizowana w południowo-zachodnim obszarze 
Polski (tj. niedaleko do Niemiec i Czech). Mój ojciec był mechanikiem 
o tzw. "złotych rękach" - znaczy naprawiał wszystko co się popsuło w 
promieniu dziesiątków kilometrów od naszego domu, zaczynając od 
zegarków i zegarów, poprzez rowery i różne maszyny, a skończywszy 
na ogromnych silnikach gazowych jakie napędzały pompy w miejscowych 
wodociągach. (Faktycznie to był on nawet zatrudniony przez gazownię w Miliczu 
aby utrzymywał owe wodociągi miejskie w stanie działającym). Obecnie się 
zastanawiam, jak on właściwie mógł mnie tolerować, jako że cokolwiek 
zreperował jednego wieczora, natychmiast ja rozmontowywałem to następnego 
dnia kiedy on był w pracy, aby zobaczyć jak to działa. Oczywiście, 
nie zawsze też zdołałem potem to poskładać z powrotem tak aby działało 
jak powinno. (Szczególnie trudnymi do poskładania tak aby potem 
działały okazywały się małe zegarki. Po tym więc jak doświadczyłem 
kilkakrotnie jak mój ojciec reaguje na widok rozmontowanych 
zegarków które on naprawił jedynie noc wcześniej, zwolna nauczyłem 
się powstrzymywać swoją ciekawość dowiedzenia się co właściwie 
powoduje że owe zegarki tykają.) Moja matka była gospodynią 
domową - skromny geniusz matematyczny. 
Była ona w stanie liczyć w pamięci niemal tak samo szybko jak to 
czynią dzisiejsze komputery. Jej zdolności obliczeniowe zawsze 
szokowały sprzedawców w sklepach, dostarczając wiele uciechy mi 
i mojej siostrze z którą często towarzyszyliśmy mamie w wyprawach 
na zakupy. Moja edukacja podążała typowym kursem komunistycznej 
Polski. Najpierw (w 1953 roku) zacząłem uczęszczać do szkoły 
podstawowej w pobliskim Miliczu (w owym czasie mającym około 
6000 mieszkańców). Ukończyłem ową podstawówkę w 1960 roku. Potem 
zacząłem uczęszczać do szkoły średniej (od 1960 do 1964), którą 
było Liceum Ogólnokształcące w Miliczu. Maturę zdałem w 1964 roku. 
Świadectwo maturalne upoważniało mnie do wstępu na wyższe uczelnie. 
Wybrałem studia na 
<a href="http://www.pwr.wroc.pl" target="_blank"><font color="green"><b>Politechnice Wrocławskiej</b></font></a>, 
która w owym czasie 
była jedną z najbardziej renomowanych uczelni w Polsce. (Na bazie 
swojej obecnej znajmości poziomu nauczania w innych uniwersytetach 
świata, ja osobiście wierzę, że w owym czasie była ona najlepszą 
uczelnią w Polsce, a jednocześnie jedną z najlepszych uczelni na 
świecie.) Przypadało wówczas około 12 kandydatów na każde wolne 
miejsce z owej Politechniki, stąd jedynie zdanie egzaminów wstępnych 
okazało się ogromnym sukcesem. Studiowałem tam od 1964 roku do 
1970 roku. Po otrzymaniu dyplomu owej politechniki, w 1970 roku 
zostałem przez nią zatrudniony najpierw jako assystent stażysta, 
potem jako asystent, dalej jako starszy asystent, zaś po obronie 
pracy doktorskiej w 1974 roku - jako adiunkt ("adiunkt" w Polsce 
jest odpowiednikiem dla tzw. "Reader" z angielskich uniwersytetów). 
Potem tornado zmian politycznych zmiotło Polskę. Zostałem członkiem 
Solidarności, zaś kiedy Solidarność została utopiona, ja utonąłem 
wraz z nią. "Polowanie na czarownice" zostało rozpoczęte. Jak to było 
z każdym byłym działaczem Solidarności, moje życie znalazło się wówczas 
w niebezpieczeństwie. Któregoś dnia byłem nawet ścigany i niemal 
postrzelony przez policję. Z pomocą dobrych przyjaciół zdołałem 
opuścić Polskę i wyemigrować do Nowej Zelandii - zanim reżymowi 
udało się mnie złapać i wysłać na Syberię. Wylądowałem w Nowej 
Zelandii w 1982 roku. Moja pierwsza praca była tam na 
<a href="http://www.canterbury.ac.nz" target="_blank"><font color="green"><b>Canterbury University</b></font></a> 
w Christchurch. Potem pracowałem w 
<a href="http://www.sit.ac.nz" target="_blank"><font color="green"><b>Southland Polytechnic</b></font></a>  
z Invercargill. Następnie na 
<a href="http://www.otago.ac.nz" target="_blank"><font color="green"><b>Otago University</b></font></a> 
w Dunedin. Tuż przed 
tym kiedy pierwsze oznaki depresji ekonomicznej uderzyły Nową Zelandię, 
w 1990 roku straciłem pracę na Otago University. Przez następne 
2 lata byłem bezrobotnym. W końcu, w 1992 roku zdecydowałem się 
opuścić Nową Zelandię oraz szukać chleba poza jej granicami. 
Podpisałem kontrakty na profesury uniwersyteckie najpierw na 
<a href="http://www.emu.edu.tr" target="_blank"><font color="green"><b>Eastern Mediterranean University</b></font></a> 
z miasta Famagusta na Północnym Cyprze, potem na 
<a href="http://www.um.edu.my" target="_blank"><font color="green"><b>University Malaya</b></font></a> 
w Kuala Lumpur, Malezja, w końcu zaś na 
<a href="http://www.unimas.my" target="_blank"><font color="green"><b>University of Malaysia Sarawak</b></font></a> 
z miasta Kuching na tropikalnej Wyspie Borneo. Po tym jednak jak "Kryzys Azjatycki" 
obezwładnił także i Malezję, poczynając od 1999 roku udało mi się 
zabezpieczyć dla siebie pracę w Nowej Zelandii. Niestety nastąpiło 
to za słoną cenę. Wszakże rolniczo nastawiona Nowa Zelandia nie potrzebuje 
ludzi z moją ekspertyzą techniczną. Stąd oddawała mi wielką przysługę 
że wogóle miała jakieś zatrudnienie dla mnie. Wylądowałem więc na 
najniższej pozycji akademickiej jaka była dostępna na maleńkiej 
<a href="http://www.aoraki.ac.nz" target="_blank"><font color="green"><b>Aoraki Politechnice</b></font></a> 
z miasteczka Timaru. Niestety, pod koniec 2000 roku zostałem 
zwolniony z nawet owej najniższej pozycji. Powodem zwolnienia 
jaki wówczas mi zakomunikowano, był raptowny i niespodziewany 
spadek liczby studentów na owej politechnice. Od dnia 12 lutego 2001 
roku zacząłem pracować jako akademik (po angielsku: "academic 
staff member") w 
<a href="http://www.weltec.ac.nz" target="_blank"><font color="green"><b>Wellington Institute of Technology</b></font></a> 
zlokalizowanym na przedmieściu stolicy Nowej Zelandii, czyli w Petone 
pod Wellington - także będąc zatrudniony na najniższej pozycji 
akademickiej jaka była tam dostępna. W Wellington pracowałem aż 
do 22 lipca 2005 roku, kiedy to zwolniono mnie z pracy z wyjaśnieniem 
że liczba studentów tej uczelni raptownie spadła. Faktycznie też ów 
spadek był tak znaczny, że stał się łatwym do odnotowania nawet 
gołym okiem - od początka 2005 roku uczelnia ta stała się niemal 
zupełnie pusta. Po owej utracie, nigdy NIE zdołałem znaleźć już w 
Nowej Zelandii jakiejkolwiek następnej pracy. Okazało się również, 
że prawa Nowej Zelandii są celowo tak zaprojektowane, aby osobom 
w mojej sytuacji NIE przysługiwało tam prawo do otrzymania zasiłku 
dla bezrobotnych.
</TD>
</TR>

<TR VALIGN="top">
<TD width="48%">
<h1><FONT COLOR="blue">
#2. Wykładanie w wielu zakątkach świata:
</FONT></h1>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; W Polsce lat 1970-tych używane było 
powiedzenie "życzę ci abyś żył w interesujących czasach". (Miało ono jakoby 
pochodzić z Chin, jednak ja spędziłem wiele czasu wśród Chińczykow 
i żaden z nich nigdy o nim nie słyszał.) Było ono grzeczną formą 
naubliżania komuś. Zamiast bowiem kogoś przeklinać, czy wysyłać 
go do piekła, Polacy w owych czasach zwykli grzecznie mu życzyć 
aby "żył w interesujących czasach". Otóż moje życie okazuje się być 
właśnie takim. Ja "żyję w interesujących czasach", a także mam 
"interesujące życie". Chociaż nigdy o nie się nie prosiłem, los 
dał mi okazję życia, zarabiania na siebie, oraz dokonywania badań 
naukowych pośród wielu interesujących ludzi i w wielu interesujących 
krajach świata, jakie są zlokalizowane w odległych obszarach naszej 
planety. Także moje życie okazało się pełne przygód, ciągłych zmian, 
wydarzeń, itp. I tak, przez okres nie krótszy od jednego roku żyłem, 
prowadziłem badania, oraz wykładałem w Polsce, Nowej Zelandii, 
Północnym Cyprze, lądowej Malezji, na malezyjskim Borneo, oraz 
ponownie w Nowej Zelandii (po powrocie do Nowej Zelandii w 1999 roku, 
filozoficznie i ekonomicznie okazała się ona być już zupełnie innym krajem, 
niż ten jaki opuściłem w 1992 roku w poszukiwaniu chleba). Ponadto 
wizytowałem naukowo Niemcy Wschodnie 
(przez 2 miesiące), Bułgarię (przez 1 miesiąc), oraz Czechosłowację 
(przez 2 tygodnie). Oczywiście, musimy tutaj pamiętać, że zarabianie 
na życie w jakimkolwiek kraju dostarcza całkowicie odmiennych 
doświadczeń niż zwykłe odwiedzenie tego kraju jako turysta.

<DIV ALIGN="center">* * *</div>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Powyższe interesujące życie wędrownego 
wykładowcy jest uzupełniane równie interesującą pracą w przemyśle. Przez wiele 
lat byłem doradcą naukowym w największym polskim zakładzie produkującym 
komputery, mianowicie w MERA-ELWRO (to właśnie stamtąd wywodzi się moja 
ekspertyza komputerowa). Faktycznie, kiedy zaczynałem tam pracować, 
MERA-ELWRO była też największą fabryką komputerów we Wschodniej Europie. 
Niestety, potem zakład ten został zlikwidowany - nie mogę więc obecnie 
podać tutaj linku do jego strony internetowej. Jedyne co po nim przetrwało 
to miniaturowy zakład usługowy który nosi nieco podobną nazwę 
<a href="http://www.elwro-system.pl" target="_blank"><font color="green"><b>Elwro-System</b></font></a>, 
jednak który wcale nie reprezentuje tradycji oryginalnego Mera-Elwro. 
Potem byłem konsultantem naukowym w ogromnej fabryce produkującej 
autobusy i ciężarówki, również zlokalizowanej w Polsce a nazywającej 
się wówczas 
<a href="http://www.jelcz.com.pl" target="_blank"><font color="green"><b>POLMO-JELCZ</b></font></a>. 
Zatrudniała ona wtedy około 12 000 pracowników. Faktycznie też, kiedy 
oglądam się teraz do tyłu, wówczas widzę że większość mojego życia 
spędziłem na przenoszeniu się z miejsca na miejsce i na zmienianiu 
pracy (ale nie z własnej woli). Istnieje powiedzenie "zmiana jest 
przyprawą życia" (po angielsku: "variety is a spice of life"). 
Jednak jak wiele przypraw człowiek jest w stanie przełknąć.
</TD>

<TD>
<b>Zauważ</b> że można zobaczyć <font color="#FF0000"><b>powiększenie</b></font> 
każdej fotografii z niniejszej strony internetowej, poprzez zwykłe <b>kliknięcie</b> 
na tą fotografię. Ponadto większość browserów jakie obecnie są w użyciu, włączając 
w to także popularny "Internet Explorer", pozwala także na 
<font color="#FF0000"><b>załadowanie</b></font> każdej ilustracji do swojego 
własnego komputera, gdzie można jej się do woli przyglądać, gdzie daje się ją 
redukować lub powiększać, a także drukować, za pomocą posiadanego przez siebie 
software graficznego.

<br>
<br>
<div align="center">
<a href="pajak_jan/jan_pajak_2004_min.jpg" target="_blank"><img src="pajak_jan/jan_pajak_2004_min.jpg" alt="Dr Jan Pajak - zdjęcie dla dowodu osobistego wykonane 19 lipca 2004 roku" border=0 width=181 height=201></a>
</div>
<font size="4" color="blue">
<b>Fot. #2a</b> (Z1 z [1/5]): 
Oto moje zdjęcie (tj. zdjęcie dra J. Pająk). 
</font>
Wykonałem je w dniu 19 lipca 2004 roku dla 
dowodu osobistego. Odzwierciedla ono dosyć 
dobrze jak obecnie wyglądam.
<br>
<br>
<div align="center">
<a href="pajak_jan/kl2.jpg" target="_blank"><img src="pajak_jan/kl2.jpg" alt="Dr Jan Pajak w mostku po niebie z KLCC w Kuala Lumpur (grudzien 2002 roku)" border=0 width=200 height=141></a>
</div>
<font size="4" color="blue">
<b>Fot. #2b</b> (J2 z [10]): 
Oto ja (Dr Jan Pająk) w tzw. "moście po 
niebie" (tj. "sky bridge") z 42 piętra KLCC. 
</font>
Sfotografowany 30 grudnia 2002 roku. Nazwa KLCC używana jest dla dwóch 
drapaczy chmur skonstruowanych jako "bliźniaki" (tj. "twin towers") w centrum 
Kuala Lumpur, Malezja. Są one jedynymi "bliźniakami" na świecie które 
ciągle stoją, a które należą do ekskluzywnego klubu najwyższych budynków 
świata. Ów "most po niebie" łączy ze sobą te dwa drapacze chmur na nieco mniej 
niż połowa ich wysokości. Pozycja owego "mostu po niebie" jaki łączy obie 
wieże jest lepiej widoczna na następującym zdjęciu pokazującym całe KLCC.

<br>
<div align="center">
<a href="pajak_jan/kl1.jpg" target="_blank"><img src="pajak_jan/kl1.jpg" alt="KLCC czyli Twin Towers z Kuala Lumpur: jeden z najwyzszych drapaczy chmur na swiecie" border=0 width=141 height=200></a>
</div>
<font size="4" color="blue">
<b>Fot. #2c</b> (C3 z [10]): 
Oto jak wyglądają owe słynne wieże KLCC.
</font> Tak na marginesie, to KLCC jest 
jednym z cudów technicznych dzisiejszego 
świata. Dlatego jeśli ktoś jest już w Kuala 
Lumpur, lub gdzieś blisko tej metroplii, 
wówczas gorąco bym zachęcał aby 
odwiedzić te drapacze chmur i zobaczyć 
je na własne oczy. 
</TD>
</TR>



<TR VALIGN="top">
<TD COLSPAN="2">
<h1><FONT COLOR="blue">
#3. Powtarzalne wzloty i upadki:
</FONT></h1>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 
Jeśli ktoś mógłby kiedykolwiek zostać rozgrzeszony 
za posiadanie fatalistycznego spojrzenia na życie, 
prawdopodobnie byłbym to ja. Wszakże całe moje życie składa się z niekończących 
się cykli wzlotów i upadków. Jakikolwiek obszar mojego życia nie byłby 
rozpatrywany, zawsze toczy się on zgodnie z tym samym wzorcem. 
Mianowicie, najpierw wolno i pracowicie buduję jakieś osiągnięcia 
w owym obszarze. Potem zaś przychodzi jakaś dziwna katastrofa 
która rujnuje mi wszystko, tak że zmuszony jestem zaczynać ponownie 
od samego początka, itd., itp. Faktycznie też wszystkio to wygląda tak 
jakby niewidzialne "szatańskie istoty" zawsze podążały moimi śladami 
przez całe moje życie i upewniały się że wszystko co mozolnie buduję 
szybko ponownie się zawala. Rezultat jest taki, że jak dotychczas nigdy 
nie posiadałem własnego domu, że większość czasu cały mój dorobek 
życiowy musiał dawać się załadować do jednej walizki, że po 
wyemigrowaniu z Polski średni okres mojego zatrudnienia w tej 
samej instytucji nie przekracza 3 lat, a także że nigdy nie 
wiedziałem, ani nie wiem, co przytrafi mi się już jutro.

<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 
Aby dostarczyć tutaj przykład mechanizmu owych 
nieustannych wzlotów i upadków, przeglądnijmy 
wspólnie historię moich zatrudnień, które (jak wszystko inne w 
moim życiu) także im podlega. Najpierw miałem dającą dużo osobistej 
satysfakcji pracę naukowca przecierającego nowe szlaki na Politechnice 
Wrocławskiej (Polska). Szybko awansowałem po akademickiej drabinie, 
zaczynając pracę jako młodszy asystent, zaś w przeciągu 4 lat osiągając 
poziom adiunkta (tj. najwyższą pozycję którą bezpartyjni naukowcy 
mogli zajmować w komunistycznej Polsce). Potem, kiedy czasy zaczęły 
się stopniowo zmieniać, zaś możliwości dalszych promocji zwolna były 
wypracowywane, zmuszony zostałem do uciekania z Polski, jako że mojemu 
życiu zagroziło niebezpieczeństwo. W Nowej Zelandii ponownie więc 
zacząłem od samego początka. Początkowo byłem tzw. "Post-Doctoral Fellow" 
na University of Canterbury, potem zostałem starszym wychowawcą (po angielsku 
Senior Tutor) na politechnice w Southland, potem zostałem "Senior Lecturer" 
na University of Otago. Kiedy jednak zaczęły się dla mnie otwierać szanse 
na osiągnięcie nawet wyższej pozycji w Nowej Zelandii, nagle zostałem 
wyrzucony z pracy (za badania eksplozji Tapanui) i zostałem 
bezrobotnym. Z czasem zmuszony też byłem uciekać z Nowej Zelandii dla 
znalezienia chleba. Podpisałem trzy kolejne kontrakty na pozycje 
profesora nadzwyczajnego (po angielsku: Associate Professor). Kiedy 
jednak w 1998 roku złożyłem podanie na pozycję profesora zwyczajnego, 
oraz właśnie miałem pozycję tą otrzymać, nagle tzw. "kryzys azjatycki" 
(po angielsku "Asian Crisis") uderzył, zaś możliwości dalszego zatrudnienia 
w kraju jaki faktycznie potrzebował kogoś z moim rodzajem ekspertyzy 
akademickiej natychmiast zniknęły. Wróciłem więc do Nowej Zelandii 
i zacząłem wszystko od początku od najniższej pozycji akademickiej 
jaka w owym czasie istniała w Nowej Zelandii.

<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 
W ten sposób, w obszarze zawodowym do dzisiaj 
już trzykrotnie wpinałem się do góry po drabinie 
akademickiej i trzykrotnie spadałem na samo dno. Oczywiście, nie jestem 
wykonany ze stali, dlatego każdy upadek odczuwam dosyć boleśnie. 
W moim pierwszym wspinaniu się po tej drabinie zdołałem dotrzeć do 
około jej połowy, zanim zniszczenie oryginalnej wersji "Solidarności" w Polsce 
zrzuciło mnie ponownie do początkowego poziomu. W drugim wspinaniu 
się osiągnąłem około ćwierć wysokości tej drabiny, zanim zostałem 
bezrobotnym w Nowej Zelandii. Trzecie wspinanie się po tej drabinie 
akademickiej wyniosło mnie niemal do jej szczytu, jednak trzeci 
upadek jaki po nim następował zepchnął mnie do obecnej najniższej 
pozycji całego mojego życia (tj. na bezrobociu). Stoję więc obecnie na 
poziomie zerowym owej drabiny akademickiej, patrzę w górę ze zgrozą, 
oraz filozoficznie deliberuję co powinienem uczynić dalej. Czy powinienem 
przewartościować swoje cele życiowe i filozofię, zapomnieć o zmaganiu, 
oraz w pokoju odczekiwać na emeryturę na obecnej najniższej pozycji 
mojego życia (tj. na bezrobociu). Czy też powinienem podleczyć rany 
z poprzednich upadków, odbudować swoją energię, zaś po rozpoczęciu 
ponownego wspinania się zaryzykować czwarty upadek w moim życiu. 
Co ty czytelniku uczyniłbyś na moim miejscu?

<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 
Na szczęście istnieje też dobra strona w owych 
wszystkich moich nieustannych wzlotach i upadkach. 
Jest nią moja ekspertyza, jaka nieustannie się powiększa. (Chociaż mój 
ojciec zwykł powiadać, że "uczymy się całe życie, a i tak umieramy 
głupcami".) Zaś owo podnoszenie się mojej ekspertyzy wcale nie 
podlega okresowym upadkom, jak tamte materialne aspekty życia 
to czynią. Stąd, jeśli kiedyś mam pozostawić na Ziemi jakiś ślad 
po sobie, najprawdopodobniej śladem tym będzie coś, co wynika z 
mojego niezwykłego przebiegu życia, jakiego bez przerwy doświadczam.
</TD>
</TR>



<TR VALIGN="top">
<TD COLSPAN="2">
<h1><FONT COLOR="blue">
#4. Powtarzalne utraty wszystkiego co uprzednio posiadałem i osiągnąłem:
</FONT></h1>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 
Każdy mój kolejny upadek życiowy miał 
też to następstwo, że traciłem też wówczas 
praktycznie wszystko co uprzednio posiadałem 
i osiągnąłem. Poza wiedzą i doświadczeniem, 
praktycznie niemal NIC innego nie wynosiłem 
z uprzedniego życia. Przykładowo, kiedy w 
1990 roku utraciłem pracę w Nowej Zelandii, 
zaś upadek gospodarczy i raptowne zmiany 
grupowej moralności tego kraju uniemożliwiły 
mi znalezienie nowej pracy przez aż dwa 
następne lata - a nawet pozbawiały 
mnie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, 
w swoją kolejną wędrówkę po świecie 
"za chlebem" ponownie wyjechałem 
z całym dorobkiem ograniczonym do 
jednej walizki - czyli z tak samo niemal 
pustymi rękami jak uprzednio wyjechałem 
z Polski (tj. po upadku "Solidarności" pod 
koniec 1981 roku). Z równie niemal pustymi 
rękami wyjechałem z Malezji w 1998 roku - 
zaraz po tym jak została ona uderzona 
słynnym "kryzysem azjatyckim" (notabene - 
jak tam twierdzono, podobno sztucznie 
zaindukowanym przez zachłanność i 
niemoralność tylko jednego fanansisty 
zachodniego). Doskonale więc rozumiem 
i podzielam ból oraz rozczarownie wszystkich 
tych ludzi, którzy z jakiegoś powodu (np. 
trzęsienia ziemi, kataklizmu, pożaru, rewolucji, 
wojny, zachłanności i niemoralności innych 
ludzi, itp.) także tracą niemal cały swój 
uprzedni dorobek życiowy. 
Szczerze mówiąc, to całe moje życie 
wygląda tak jakby Bóg celowo mnie 
doświadczał wszelkimi możliwymi nieszczęściami 
które dotykają innych ludzi - tak abym dokładnie 
wiedział jak inni się czują, potrafił z nimi 
się identyfikować, oraz miał motywację do 
energicznej walki o moralność i o lepszą ludzkość. 
Przykładowo, zaraz po wyemigrowaniu z wówczas 
niemal nie znającej przestępców Polski, 
nie miałem jeszcze przykrych doświadczeń 
z kieszonkowcami, stąd w początkowym 
okresie w miejscu swej pracy aż dwukrotnie 
moje nieostrożne nawyki doprowadziły 
iż ukradziono mi tam cały portfel ze sporymi 
sumami pieniędzy i z wszystkimi dokumentami. 
Z kolei w 1985 roku do mojego mieszkania 
w Invercargill włamało się dwóch młodocianych 
przestępców którzy zabrali z niego wszystko 
co było tam wartościowego, zaś zwandalizowali 
resztę moich rzeczy. (Takie włamania młodocianych 
są szeroko upowszechnione w Nowej Zelandii.) 
Wprawdzie policja potem ich złapała, jednak 
w Nowej Zelandii młodociani przestępcy to 
"święte krowy" których nikt nie ośmiela się 
faktycznie ukarać - patrz podpunkt #J2.4 na stronie 
<a href="morals_pl.htm" target="_blank"><font size="4" color="green">morals_pl.htm</font></a>. 
Dlatego pomimo ich złapania nie odzyskałem 
żadnego z ukradzionych mi rzeczy ani nie 
otrzymałem jakiegokolwiek odszkodowania. 
Z kolei w dniu 27 marca 2011 roku dwóch 
rosłych złodziei ukradło i zdewastowało mój 
(wiernie mi służący przez niemal już ćwierć 
wieku) samochód Ford Laser - czyli jedyny 
relatywnie wartościowy obiekt którego w swym 
życiu się dorobiłem. Takie kradzieże samochodów 
są istną plagą Nowej Zelandii - patrz artykuł 
"Stealing our cars every day" (tj. "Każdego 
dnia kradną nasze samochody") ze strony 
18 darmowej gazety 
<a href="http://www.huttnews.co.nz" target="_blank"><font size="4" color="green">The Hutt News</font></a> 
(wydanie z wtorku-Tuesday, July 5, 2011) który 
wyjaśnia że tylko w jednym przedmieściu "Lower 
Hutt" (tj. sąsiedzie "Petone" w której ja mieszkam) 
średnio kradziony jest jeden samochód na dzień, 
zaś do następnych 51 samochodów złodzieje 
się tam włamują i okradają ich zawartość. Aby było 
boleśniej, nowozelandzka ubezpieczalnia AMI, 
w której od czasu zakupu coroczne ochotniczo 
płaciłem za ubezpieczenie swojego samochodu, 
odmówiła mi wypłaty kosztów naprawy pod wymówką 
że mój samochód jest zbyt stary, a stąd koszta 
jego naprawy przekraczają jego wartość (ta 
sama ubezpieczalnia AMI stała się potem sławna 
z wyszukiwania najróżniejszych wymówek aby 
zaniżać wypłaty odszkodowań dla ofiar trzęsienia 
ziemi w Christchurch - patrz punkt #C6 na stronie 
<a href="seismograph_pl.htm" target="_blank"><font size="4" color="green">seismograph_pl.htm</font></a>). 
Pomimo więc posiadania ubezpieczonego 
samochodu, jego naprawę musiałem sam opłacić. 
Ponownie więc Bóg najwyraźniej pozwolił mi 
poznać jak typowi obywatele czują się w tym 
oblazłym przestępcami kraju. Powinienem 
tu też dodać, że w relatywnie młodym 
wieku utraciłem swoich rodziców. 
Stąd równie dobrze jest mi znany ból 
i żałoba które się odczuwa po utracie najbliższych. 
Potrafię więc szczerze się identyfikować 
z każdym kto utracił kogoś bardzo mu 
bliskiego. Oba rodzaje powyższych strat 
i tragedii osobistych, tj. zarówno moje 
powtarzalne utraty dorobku życiowego, 
jak i strata bliskich mi rodziców, otwarły 
dla mnie filozoficzne zrozumienie wszystkiego 
co w życiu możemy utracić. Stąd obecnie 
na straty życiowe NIE patrzę wyłącznie jako 
na ból i tragedię osobistą, a widzę w nich 
także ową siłę motoryczną jaka uwalnia 
ukryte w nas potencjały (jeden z licznych 
takich potencjałów uświadamia nam angielskie 
powiedzenie <b>"to co cię NIE zabije, uczyni 
cię silniejszym"</b> - w oryginale angielskojęzycznym 
"what does not kill you, will make you stronger"). 
</TD>
</TR>


<TR VALIGN="top">
<TD COLSPAN="2">
<h1><FONT COLOR="blue">
#5. Doświadczenie wielu odmiennych kultur:
</FONT></h1>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 
Podczas mojej interesujacej kariery zawodowej 
miałem okazję pracować w wielu odmiennych krajach, 
jakie reprezentują cały szereg odmiennych kultur. To z kolei 
pozwoliło mi zgromadzić prawdziwie wielokulturowe doświadczenia. 
Znacząca proporcja tych doświadczeń została osiągnięta w krajach 
Azjatyckich oraz w kulturach Orientu. Wszakże moje doświadczenie 
zawodowe obejmuje zatrudnienie na uniwersytetach (lub na innych 
uczelniach wyższych) Polski (przez 12 lat), Nowej Zelandii (przez 
15 lat), Północnego Cypru - tj. Tureckiego (przez 1 rok), Malezji (przez 3 lata), 
oraz Malezyjskiej części Wyspy Borneo (przez 2 lata). Podczas owego 
zawodowego wędrowania po świecie zawsze starałem się brać udział 
we wszelkich wielorasowych obchodach i obrządkach, szczególnie w 
egzotycznej Malezji. W rezultacie, zdołałem zgromadzić ogromną 
pulę obserwacji na temat zwyczajów i kultur odmiennych narodów, 
ich postaw filozoficznych, zasad zachowania się, obszarów czułości, 
postępowania, wierzeń, religii, przesądów, zwyczajów, itp. 
Gromadziłem także przysłowia, mity, przesądy, oraz zwyczaje 
ludowe najróżniejszych narodów. Faktycznie też druga książka 
jaką w 2003 roku razem z moim bratem zdołaliśmy opublikować w Polsce 
w dwóch językach pod tytułem "Przysłowia Wschodu oraz z innych 
stron świata - Proverbs of the Orient and from other corners 
of the world", Poznań (Adres wydawcy: "Wydawnictwo Poznańskie", 
Ul. Fredry 8, 61-701 Poznań), 2003 rok, ISBN 83-7177-273-4, 
551 stron; zawiera kolekcję około 2700 przysłów zaprezentowanych 
w dwóch językach - mianowicie po angielsku i po polsku. Owe 
przysłowia zdołałem zakumulować podczas ostatnich 12 lat moich 
prac zawodowych w najróżniejszych krajach. Znacząca ich liczba 
wywodzi się z kultur Orientu i Azji, włączając w to: Japonię, 
Koreę, Chiny, Malezję, Dayaków z Borneo, oraz cały szereg innych.

<br>
<br>
<div align="center">
<a href="pajak_jan/proverbs.jpg" target="_blank"><img src="pajak_jan/proverbs.jpg" alt="Czeslaw Pajak i Jan Pajak: Przyslowia Wschodu oraz z innych stron swiata" border=0 width=281 height=401></a>
</div>
<font size="4" color="blue">
<b>Fot. #5</b> (1 z [9]): 
Oto jak wygląda okładka książki pióra Czesław Pająk i Jan Pająk: 
"Przysłowia Wschodu oraz z innych stron świata". 
</font>
Razem z moim bratem opublikowaliśmy tą książkę w Polsce w 2003 roku. 
Zawiera ona około 2700 przysłów. Każde przysłowie jest zaprezentowane 
w dwóch wersjach językowych, mianowicie polskojęzycznej i angielskojęzycznej.
</TD>
</TR>


<TR VALIGN="top">
<TD COLSPAN="2">
<h1><FONT COLOR="blue">
#6. Profesury w dwóch odmiennych dyscyplinach:
</FONT></h1>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 
Prawdopodobnie nie istnieje wielu uczonych, 
którzy zdołali zgromadzić aż tak ogromny 
zasób doświadczenia zawodowego jaki ja zakumulowałem. 
Aby podać tutaj konkretny przykład, to zdołałem osiągnąć poziom 
akademicki profesora nadzwyczajnego (po angielsku: Associate 
Professor) w dwóch całkowicie odmiennych dyscyplinach zawodowych, 
mianowicie w naukach komputerowych oraz w inżynierii mechanicznej. 
Także mój doktorat (jestem przecież doktorem nauk technicznych) 
został wypracowany w owych dwóch dyscyplinach jednocześnie. Gdybym 
przygotował wykaz wszystkich przedmiotów jakie kiedykolwiek wykładałem 
w swoim życiu, niemal z całą pewnością wystarczyłoby to na stworzenie 
niewielkiej politechniki. Faktycznie też wierzę, że pracowałem na 
jednej takiej maleńkiej politechnice (mianowicie w Timaru, Nowa 
Zelandia) w jakiej całkowita ilość przedmiotów wykładanych była 
mniejsza od liczby przedmiotów jakie ja wykładałem w całym swoim 
życiu.
</TD>
</TR>

<TR VALIGN="top">
<TD COLSPAN="2">
<h1><FONT COLOR="blue">
#7. Honory, stopnie, tytuły:
</FONT></h1>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 
Typowy przebieg studiów na Politechnice Wrocławskiej 
jakie ja ukończyłem zajmuje 6 lat dla mojej specjalizacji. 
Po tym jak ukończyłem owe studia, otrzymałem dwa 
stopnie, mianowicie Magistra i Inżyniera (Mgr, inż.).

<DIV ALIGN="center">* * *</div>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 
Podczas ostatniego roku studiów przyznano 
mi tzw. "Stypendium naukowe", jakie na Politechnice Wrocławskiej 
było zarezerwowane dla najbardziej wyróżniających się studentów. 
Owo stypendium posiadało wpisany w siebie warunek, że po zakończeniu 
studiów Politechnika Wrocławska rezerwuje sobie prawo do zatrudnienia mnie 
jako pracownika dydaktycznego. Stąd natychmiast po ukończeniu studiów 
zacząłem badania nad swoją pracą doktorską. Pracę tą ukończyłem już 
po 4 latach, broniąc swego doktoratu w dniu 6 czerwca 1974 roku. 
Doktorat dał mi tytuł naukowy "Doktora Nauk Technicznych". Przez następne 
4 miesiące po obronie swego doktoratu byłem najmłodszym doktorem na 
Politechnice Wrocławskiej. Oczywiście, po obronie pracy doktorskiej 
ciągle kontynuowałem swoje badania i wykłady. W owym czasie moi 
studenci przyznali mi tytuł "wykładowcy roku". Tytuł ten otrzymałem 
od nich w dwóch kolejnych latach tuż przed wyemigrowaniem z Polski. 

<DIV ALIGN="center">* * *</div>

&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 
Niezależnie od doktoratu, posiadam także 
cały szereg innych tytułów i stopni, jakie wyglądają dosyć ładnie opisane w życiorysie. 
Jeden z nich jest wynikiem obowiązkowej w ówczesnej Polsce służby wojskowej. 
Początkowo zacząłem ową służbę jako saper. Z kolei głównym zajęciem saperów 
jest budowanie mostów, dróg, lotnisk, układanie pól minowych oraz późniejsze 
rozbrajanie ich, wysadzanie w powietrze wszelkich przeszkód na drodze, 
niszczenie starych bomb i pocisków, oraz wiele więcej. Kiedy dana armia 
atakuje, saperzy idą przed jej czołem, aby przygotować drogę dla ciężkiego 
sprzętu wojennego. (Stąd saperom zwykle się obrywa od obu walczących stron - 
są bici ogniem wroga jak i zasypywani "przyjacielskimi kulami" od swoich.)
Saperzy są właśnie tymi wojskowymi o których popularne powiedzenie stwierdza, 
że jakoby "popełniają oni tylko jeden błąd w całym życiu". (Dzieje się tak 
ponieważ duża część ich obowiązków obejmuje rozbrajanie bomb, zaś niemal 
nikt nie przeżywa popełnienia błędu z bombą.) Stąd różni sarkastyczni saperzy 
dodawali do owego powiedzenia, że owym jedynym błędem jaki popełnili w 
życiu było zostanie saperami. To właśnie podczas służby w saperach poznałem 
prawdziwe znaczenie angielskiego przysłowia "kiedy praca jest warta wykonania, 
wówczas jest też warta aby wykonać ją dobrze" (po angielsku: "when a work is 
worth being done, it is worth being done well"). Było tak ponieważ w owym 
czasie wśród polskich saperów panowała długa tradycja, że jeśli dana jednostka 
żołnierzy zbudowała most, wówczas wszyscy żołnierze szli pod ów most 
kiedy pierwszy czołg po nim się przetaczał. (Ciekawe czy owa tradycja 
przetrwała aż do dzisiejszych czasów demokracji i wolności wypowiadania 
się.) Osobiście wierzę, że niezapomniane uczucia jakich się doświadcza 
kiedy czołg przetacza się po moście jaki właśnie się zbudowało, jaki 
nie był jeszcze testowany, a pod jakim właśnie się stoi razem w innymi 
żolnierzami, okazałyby się bezcenne dla tych wszystkich młodych ludzi 
którzy nie są w stanie wykrzesać z siebie żadnych motywacji do działania.

<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 
W późniejszym stadium mojej służby wojskowej 
w Polskiej armii, moje wysokie zdolności techniczne zostały docenione 
i zostałem przeniesiony do "inżynierii uzbrojenia", znaczy do służby 
która działa jako wielko-skalowi zbrojmistrze, zajmując się naprawą 
i utrzymywaniem w ruchu wszelkiego sprzętu używanego przez innych 
żołnierzy (jak czołgi, działa, broń, środki transportowe, itp.). 
Podczas owej obowiązkowej służby wojskowej w polskiej armii zostałem 
promowany do stopnia oficerskiego, tak że w czasie opuszczania Polski 
byłem już podporucznikiem.

<DIV ALIGN="center">* * *</div>
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 
Poza Polską także dorobiłem się najróżniejszych 
zaszczytów poprzez studiowanie, badania, oraz 
promocje zawodowe. Dwa najbardziej istotne z 
nich były kiedy podczas swojej kariery zawodowej 
osiągnąłem poziom Profesora Nadzwyczajnego 
(po angielsku: Associate Professor) w dwóch 
odmiennych dyscyplinach. Stąd moje honory 
obejmują także między innymi tytuły byłego 
profesora nadzwyczajnego w inżynierii mechanicznej, 
oraz byłego profesora zwyczajnego w naukach 
komputerowych.<br>
</TD>
</TR>




<TR VALIGN="top">
<TD COLSPAN="2">
<h1><FONT COLOR="blue">
#8. Życie osobiste:
</FONT></h1>

<h3><font color="blue">Motto: <i>
"Jeśli negować istnienie nadrzędnych boskich celów, to jak uzasadnić potrzebę aby 
utytułowany książę poślubił pospolitkę, zaś pospolita poślubił utytułowaną książniczkę?"
</i></font></h3>

&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 
Istnieje jeden honor jakiego dostąpiłem w 
swoim życiu, a jaki jest szczególnie miły 
mojemu sercu. Jest to moja żona. Jej ojciec 
był jednym z owych arystokratów z Orientu, 
który stracił swoją fortunę, jednak utrzymał 
tytuł. Stąd moja żona odziedziczyła rodowy 
tytuł "Szejka" od niego, jednak bez fortuny 
Szejka jaka by z tytułem tym się wiązała. 
(Dzięki Bogu, w przeciwnym wypadku ja 
nigdy nie miałbym możności aby ją poznać - 
wszakże księżniczki z majątkami nie chadzają 
tymi samymi co ja szlakami "piechurów". 
Nie wspominając już faktu, że wówczas moja 
żona zapewne byłaby rodzajem popsutej 
bogaczki, niemożliwej do współżycia ze 
"zwykłym śmiertelnikiem" - takim jak ja.) 
Kobiety obdarzone przez Boga rodowym 
tytułem Szejka - takim jak tytuł mojej żony, 
są ogromnym rarytasem na skalę światową. 
Prawdopodobnie wszystkich "żeńskich 
Szejków" z całego świata możnaby policzyć 
na palcach jednej ręki. Z całą też pewnością 
jest ich znacznie mniej na całym świecie, 
niż tylko w Europie jest np. królowych. Jest 
ich nawet mniej niż rodowych księżniczek 
w choćby tylko jednym zachodnio-europejskim 
kraju ciągle utrzymującym Monarchię. Jeśli 
zaś któraś orientalna kobieta obdarzona już zostaje 
przez Boga owym niezwykłym tytułem Szejka, 
wówczas jest ona faktycznie wybitną osobą. 
Przykładowo, całemu światu zapewne ogromnie imponują 
rozumne posunięcia żeńskiego Szejka o nazwisku 
<a href="http://www.google.com/search?hl=en&q=Sheikh+Hasina%2C+Bangladesh&btnG=Search&aq=f&aqi=g-c1g-v5&aql=&oq=" target="_blank"><font color="green"><b>Sheikh Hasina</b></font></a> - 
po jej objęciu stanowiska głowy państwa Bangladesh. 
<!--
Tytuł Szejka faktycznie jest jednym z najwyższych 
w kulturach Wschodu jakie dana osoba może 
oddziedziczyć. W przybliżeniu odpowiada on 
Księciowi lub Księżniczce na Zachodzie.
--> 
W dzisiejszych trudnych czasach nasze 
małżeństwo jest więc wysoce symboliczne. 
Udowadnia ono bowiem, że kultura 
Orientu może współistnieć z kulturą 
Europy na zasadach wzajemnej miłości, 
poszanowania i pokoju, oraz że każda 
z tych dwóch doniosłych kultur jest w 
stanie wzbogacać życie tej drugiej. W 
czasach mojego dzieciństwa starzy ludzie 
opowiadali dawne polskie wierzenie w tzw. 
"złoty róg". (Istnienie tego staropolskiego 
wierzenia jest utrwalone m.in. w klejnocie 
literackim Stanisława Wyspiańskiego o 
tytule "Wesele".) Zgodnie z nim, każda 
osoba raz w życiu otrzymuje od 
<a href="god_proof_pl.htm" target="_blank"><font size="4" color="green">Boga</font></a> 
ów "złoty róg" zapełniony najróżniejszymi 
wspaniałościami i dobrodziejstwami. Dla każdego 
jednak człowieka Bóg "maskuje" ten "złoty 
róg" pod czymś odmiennym, tak że wielu 
ludzi go NIE rozpoznaje i odrzuca po otrzymaniu. 
Kluczem więc do uzyskania szczęśliwego i 
spełnionego życia jest aby umieć rozpoznać 
kiedy i pod jaką postacią Bóg daje nam ów 
"złoty róg", oraz aby przyjąć go z wdzięcznością 
i podziękowaniem. Ja zdołałem rozpoznać swój 
"złoty róg" - którym okazała się być moja żona. 
Tak więc ów honor jaki jest szczególnie miły 
mojemu sercu, to że jestem mężem pięknej 
kobiety która nie tylko nosi tytuł Szejka, ale 
również posiada klasę faktycznej księżniczki. 
Najzabawniejsze (a także wysoce romantyczne), 
jest to, że o fakcie iż moja żona jest orientalną 
arystokratką dowiedziałem się dopiero w dniu 
naszego ślubu - kiedy urzędniczka miała trudności 
ze zmieszczeniem jej oficjalnego nazwiska 
i tytułów w zaprojektowanej dla pospolitych ludzi 
rubryce aktu małżeństwa. Uprzednio bowiem 
znałem ją tylko jako ogromnie miłą kobietkę o 
porywającej osobowości z którą czas zawsze 
mija wysoce interesująco, tyle że która ma bardzo 
skomplikowane nazwisko jakie dla względów 
praktycznych należy maksymalnie upraszczać. 
Z kolei, że faktycznie żona ma w genach wrodzoną 
klasę i szlachetność orientalnej księżniczki, 
uświadomiłem sobie dopiero po kilku latach 
naszego małżeństwa. Najwyraźniej więc 
<a href="god_istnieje.htm" target="_blank"><font size="4" color="green">Bóg</font></a> 
posłużył się jej przykładem aby mi uświadomić 
iż za staropolskim przysłowiem "trafiło mu 
się jak ślepej kurze ziarnko" faktycznie kryje 
się mechanizm inteligentnego działania, celowości 
i nadrzędnej sprawiedliwości, a także by 
mi udowodnić, że aby być wysoce cenione, 
nagrody za prowadzenie moralnego życia 
wcale nie muszą mieć materialnego charakteru. 

Obecnie często się zastanawiam, jak 
mąż utytułowanego żeńskiego Szejka 
powinien być nazywany. Czy jest on 
Szejkanek (po angielsku: Sheikher), 
Szejkomość (po angielsku: Sheikhness), 
czy Szejkowski (po angielsku: Shaker)? 
A może jeszcze coś innego? Wszakże 
gdybym był mężem księżniczki z, 
powiedzmy, Anglii, zwracanoby się 
zapewne do mnie "jego wielmożność", 
"jego wysokość", czy też "jego 
eminencja", nie zaś: "hej ty Pająk"!

<br>
<br>
<div align="center">
<a href="pajak_jan/sheikh.jpg" target="_blank"><img src="pajak_jan/sheikh.jpg" alt="Dr inż. Jan Pająk ze swoją żoną (tj. nosicielką tytułu Szejka) w Rzymie, 1995 rok" border=0 width=601 height=421></a>
</div>
<font size="4" color="blue">
<b>Fot. #8</b> (J1 z [10]): 
"Oparciem niekonwencjonalnego mężczyzny jest niezwykła kobieta." 
Ja (dr inż. Jan Pająk) w Rzymie z moim żeńskim Szejkiem. 
</font>(Kliknij na to zdjęcie jeśli zechcesz je powiększyć.)

<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; 
Źródłem ogromnego komfortu jest dla mnie świadomość, że 
<a href="god_pl.htm" target="_blank"><font size="4" color="green">Bóg</font></a> 
na tyle docenia moje wysiłki i oddanie poszukiwaniom prawdy, 
iż na współtowarzyszkę życia dał mi prawdziwą "Perłę Orientu" 
która jest faktyczną księżniczką nie tylko z urodzenia i z 
odziedziczonego tytułu, ale także ma klasę szlachetnej orientalnej 
księżniczki zakodowaną w sobie na stałe, tj. w swoich genach, 
charakterze, zachowaniu, kulturze, zwyczajach, naturze, smaku, itp.
</FONT>
</TD>
</TR>

<TR VALIGN="top">
<TD COLSPAN="2">
<div align="center">
Moje adresy kontaktowe podaje koniec strony 
<a href="pajak_jan.htm" target="_blank"><font size="4" color="green">pajak_jan.htm</font></a> z pełną wersją tej autobiografii.
</div>
</TD>
</TR>

</TABLE>




<div align="center">
Data zapoczątkowania budowy tej strony internetowej: 25 maja 2004 roku.
<br>Moje sytuacja odzwierciedlana treścią tej strony pozostaje bez zmiany od 2005 roku, 
<br>chociaż sformułowanie tej strony było kosmetycznie udoskonalane w marcu 2011 roku.
<br>(Sprawdź pod adresami w menu nowsze wersje tej strony!)
</div>

<!--begin counter-->
<div align="center">

<!-- Begin Free Hit Counterz Code -->
<a href="http://www.freehitcounterz.com"><a href="http://www.rankerzseo.com"><img src="http://www.freehitcounterz.com/getcount.php?cid=2890588b" /></a>
</a><br /><a href="http://www.rankerzseo.com">SEO Company</a>
<!-- End Free Hit Counterz Code -->

</div>
<!--end counter-->

</TR>
</TD>
<!--Here finishes the main coding area of this Web page-->
</TD>
</TR>
</TABLE>
</TD>
</TR>
</TABLE>
</BODY>
</HTML>
�